شاید سقف متحرک ورزشگاه آتلانتا امشب بتواند ۶۸هزار هوادار را از تابستان شرجی جورجیا در امان نگه دارد، اما هیچ چیز نمیتواند زمین مسابقه را از گرمای سوزان تاریخی که دو تیم وارد آن میشوند مصون بدارد.
زمانی که بازیکنان انگلیس و آرژانتین برای رقابت مرحله نیمهنهایی جام جهانی ۲۰۲۶ به روی چمن قدم بگذارند، تنها برای کسب بلیت فینال یکشنبه شب بازی نمیکنند، بلکه آنها دفترچه ۶۰ سالهای از دشمنیها و افسانههای فوتبال را دوباره باز خواهند کرد.
خیلی از دشمنیها در فوتبال ملی معمولاً از نزدیکی جغرافیایی نشأت میگیرند، با این حال رقابت انگلیس با آرژانتین با چیزی بسیار عمیقتر در هم تنیده شده است؛ تار و پودی از بیعدالتیهای فوتبالی، زخمهای ژئوپلیتیک جنگ فالکلند و وسواس مشترک و دیوانهواری که مردم این دو کشور به فوتبال دارند.
سنگینی تاریخ
رقابت انگلیس و آرژانتین در سال ۱۹۶۶ آغاز شد، تنها سالی که سهشیرها جام جهانی را بالای سر بردند. یک بازی خشن در مرحله یکچهارم نهایی در ومبلی که با اخراج آنتونیو راتین، کاپیتان آرژانتین همراه بود و آلف رمزی، سرمربی انگلیس پس از بازی، آمریکای جنوبیها را حیوان لقب داد. آن دیدار چنان پرآشوب بود که اساساً سیستم کارت زرد و قرمز به شکل امروزیِ آن را به وجود آورد و نشان داد این رویارویی بسیار ملتهبتر از آن است که با روشهای معمول داوری شود.
۲۰ سال بعد در مکزیک، در بحبوحه پس از جنگ فالکلند، این رقابت قهرمان ابدی خود را پیدا کرد. دیگو مارادونا در عرض چهار دقیقه دو بار قلب انگلیسیها را شکست؛ ابتدا با خطای هَند جسورانه دست خدا و سپس با گل قرن که همه را مسحور کرد. برای انگلیس، این یک سرقت بزرگ در روز روشن بود، اما برای آرژانتین این یک عدالت آسمانی به حساب میآمد.۱۲ سال پس از آن در سال ۱۹۹۸، لگد دیوید بکام به دیگو سیمئونه که به نمایشیترین شکل ممکن به زمین افتاد، منجر به یک حذف تلخ دیگر برای انگلیس شد. این اتفاق، جایگاه بکام را به عنوان یک شخصیت شرور در مطبوعات انگلیس تثبیت کرد، تا زمانی که خودِ او چهار سال بعد با گل کردن پنالتی پیروزیبخش مقابل آلبیسلسته در ساپوروی ژاپن، به رستگاری برسد.
این پاها دیگر توان دارد؟
اکنون، دقیقاً ۲۴ سال پس از آخرین دیدار آنها در صحنه جام جهانی، رشته این روایت توسط گروه جدیدی از اسطورهها در دست گرفته شده است.
لیونل مسی در ۳۹ سالگی، در حال رهبری یک کارزار نهایی و بهطرز غیرقابل باوری درخشان برای آرژانتین است.
این اسطوره که در ششمین جام جهانی خود بازی میکند، زمان را به چالش کشیده و تا اینجای مسابقات هشت گل به ثمر رسانده، تا مجموع گلهای خود در تمام ادوار جام جهانی را به عدد رکوردشکن ۲۱ برساند. شاید حیرتانگیز باشد اما امشب نخستین باری خواهد بود که او در یک رقابت ملی با انگلیس روبهرو میشود. برای مردی که هر مرزی را در فوتبال فتح کرده، شکست دادن سهشیرها در مسیر حفظ تاجی که در قطر بدست آورده، میتواند بینقصترین پرده آخر باشد.با این حال، جایگاه فعلی مدافع عنوان قهرمانی، به معنای مسیری هموار برای شاگردان لیونل اسکالونی نبوده است. آلبیسلسته در مراحل حذفی چندان متقاعدکننده ظاهر نشده و در بازیهای فرسایشی ۱۲۰ دقیقهای مقابل کیپ ورد، مصر و سوئیس به دردسر افتاده و برای صعود، بهشدت به حماسهسازیهای لحظات پایانی مسی متکی بودهاند. سؤالی که طرفداران آرژانتین را به خود مشغول کرده این است که آیا این تیم پا به سن گذاشته، توان ارائه یک نمایش پرانرژی دیگر را مقابل حریفی که هیچ رحمی نخواهد داشت، در پاهای خود دارد؟
نسخه انگلیسی دوقلوهای افسانهای
انگلیس با کولهباری از دغدغههای خاص خود وارد آتلانتا میشود. درست مانند همتایان آرژانتینی، سهشیرها هم از خط حملهای وحشتناک برخوردارند اما از آسیبپذیریهای مزمن دفاعی رنج میبرند. زوج کلیدی هری کین و جود بلینگام هر کدام ۶ گل در این جام به ثمر رساندهاند و بار سنگین انتظارات یک ملت را با هم به دوش میکشند
.با وجود این، مسیر آنها تا نیمهنهایی به همان اندازه پرمخاطره بوده است. پس از یک پیروزی مقتدرانه مقابل مکزیک در مرحله یکهشتم نهایی، انگلیس با نتیجه ۲-۱ و به سختی از سد نروژ در مرحله یکچهارم نهایی گذشت؛ نمایشی که خشم سرمربی آنها را برانگیخت. توماس توخل آشکارا از عملکرد تیمش انتقاد کرد و آن را به هم ریخته، کُند و پر از اشتباهات فنی خواند. چنین انتقادهایی از طرف سرمربی به بازیکنان خودی میتواند مانند تیغ دو لبه عمل کند؛ بهخصوص در برابر آرژانتینی که اصلاً ساخته شده تا حریفانش را در لحظههای تردید مجازات کند.
برای آخرین رقص لئو یا برای پایان کابوس ۶۰ ساله؟
با اینکه ابررایانه اُپتا شانس انگلیس را کمی بیشتر میداند، اما الگوریتمها نمیتوانند بار احساسی مسابقهای را محاسبه کنند که تاریخ در آن همیشه حضوری پررنگ دارد. در خیابانهای آتلانتا، حضور گسترده پلیس برای ورود دو گروه از پرشورترین و شاید آشوبطلبترین پایگاههای هواداری جهان در حال آمادهسازی است، چرا که پلیس هم بهخوبی از خصومت تاریخی میان این دو ملت آگاه است.
هواداران نیز از همین حالا خطوط نبرد امشب را ترسیم کردهاند. طرفداران آرژانتین در این تورنمنت از یک سرود جدید رونمایی کردهاند و خواهان La Cuarta Estrella (ستاره چهارم) هستند؛ آنها میخوانند: برای فالکلند، برای دیگو، برای آخرین رقص لئو.
هواداران انگلیس هم که در طول دههها به دلیل ناکامیهایی که در نزدیکترین زمان به موفقیت نصیبشان شده، حسابی آبدیدهاند، با خود فکر میکنند چه حریفی بهتر از آرژانتین، بزرگترین هیولای کابوس ۶۰ سالهشان که بتوانند با کشتنش به سمت جام نهایی خیز بردارند.وقتی داور در زیر نمایشگر ۳۶۰ درجه و هالهای شکلِ ورزشگاه آتلانتا سوت آغاز را به صدا درآورد، چیدمان و تاکتیکها خیلی زود از ذهن هواداران و شاید بازیکنان محو خواهد شد و برای ۹۰ دقیقه یا بیشتر، همه چیز درباره بقا، هویت و میل دیوانهوار برای نوشتن فصل جدید داستانی است که مدتها پیش از تولدِ بیشتر این بازیکنان آغاز شده است.
جمله «فوتبال فراتر از فقط یک بازی است» را زیاد شنیدهایم، اما وقتی انگلیس با آرژانتین بازی کند، تازه خواهیم فهمید معنی واقعی این جمله چیست.
نظر شما