در پیام رائد فریدزاده آمده است:

"هرگز نمیرد آنکه دلش زنده شد به عشق

خبر رفتن اکبر عبدی، شبیه به خاموش شدن ناگهانی چراغ‌های سالن سینما در اوج یک سکانس شیرین است؛ تاریک، مبهوت‌کننده و تلخ.

پرده‌ نقره‌ای، امروز یکی از اصیل‌ترین و تکرارناپذیرترین چهره‌های خود را از دست داد و سینمای ایران به سوگ یکی از نوابغ غریزی‌اش نشست.

اکبر عبدی برای جان بخشیدن به نقش‌ها نیازی به تکلف و اغراق نداشت؛ او بی‌واسطه خود زندگی بود. بغض معصومانه‌اش در «مادر»، استیصال شیرینش در «اجاره‌نشین‌ها» و سرگشتگی عمیقش در «آدم‌برفی»، از دل جامعه می‌جوشید و بر جان می‌نشست. او نه تنها مرد هزار چهره‌ سینما، که آینه‌ی روح جمعی مردمی بود که با اشک‌ها و لبخندهایش روزگار گذراندند. مردی که هنر خنداندن در اوج اندوه و گریاندن در بطن تبسم را بهتر از هر کسی می‌دانست.

برای سینمای ایران، بدرقه‌ اکبر عبدی، سوگِ از دست دادن تکه‌ای از حافظه‌ی عاطفی و هویت تصویری است. او که در تمام این سال‌ها، بی‌تکلف و رها، راوی صادق غصه‌ها و قصه‌های مردمش بود، حالا در سکوتی ابدی به تاریخ هنر این سرزمین پیوسته است.

سوگوارانه و با قلبی دردمند، این کوچ تلخ را به خانواده‌ صبور ایشان، اهالی نجیب و شریف سینما و تمامی مردم هنرپرور ایران تسلیت می‌گویم.

روانش شاد و آرامش ابدی سهم روح بزرگش."