در فوتبالی که حاشیه‌ها بی‌اعتنا به متن، سایه‌هایشان را بر مخمل سبز می‌پاشند و سکوت ستاره‌های کاغذی فریاد تلقی می‌شود آن که زیرورو نکشد و فیرپلی را رعایت کند، تاوان فزون‌تری می‌دهد.
ارتش سرخ در آستانه آوردگاه ناگویا سه توپچی خود را مرخص کرد و به تیم امید سپرد، بی‌آنکه پشت درهای فیفادی سنگر بگیرد و تاریخ نوشت جنجال را با این روزهای پرماجرا تطبیق دهد. سه بازیکن بی‌ابهام و ایهام رفتند تا شاید بیرق وطن در سرزمین آفتاب تابان سبک‌تر از همیشه بر دوش جوانانش افراشته شود. سرخ‌ها اما ظاهراً نمی‌دانستند که در فوتبال، همکاری بی‌اعتراض همیشه پاداش خوبی ندارد. آن‌ها با همان داشته‌های باقی‌مانده پای خان هفتم لیگ ایستاده بودند، اما درخواست قرمزها برای ادامه مسیر اجابت نشد و دوئلی که می‌توانست به صدرنشینی موقت آن‌ها بینجامد به وقت دیگری موکول شد. اینجا اما بحث یک جدال عقب‌افتاده مطرح نیست. اینجا بحث معنا و مفهوم عدالت در کارزاری است که با خط‌ کش‌های کج سنجیده می‌شوند. تیمی که بازیکن می‌دهد، تمرین می‌کند، آماده می‌شود و اعلام آمادگی می‌کند، درنهایت به در بسته می‌خورد و به جای مچ انداختن با خیبر، به ملاقات شهید قندی می‌رود. به نظر می‌رسد حضرات تصمیم گیرنده سازمان لیگ به این موضوع مهم که اعتماد سکوها با تصمیمات کتره‌ای کمرنگ و مخدوش خواهد شد وقع چندانی نمی‌نهند. نتیجه این می‌شود پرسپولیسی که تازه داشت از پیچ تردید عبور می‌کرد و به تیمی شورشگر در میدان بدل می‌شد، ناگهان با تابلو ایست مواجه شد. آنجا در اتراقگاه سرخ بردها آرام‌آرام ردیف شده و سکوها از قهر به آشتی رسیده بودند که ترمز لیگ را کشیدند و به مطالبه تیمی که بدون سه بازیکن کلیدی خود به ادامه داستان می‌اندیشید التفاتی نکردند.
شاید روی کاغذ تنها یک پیکار ۹۰ دقیقه‌ای جابه‌جا شده باشد، اما روی چمن ریتم و وزن و ضرباهنگ شکسته است و به همین دلیل ساده فغان و فریاد نیمکت قرمز به گوش‌ها می‌رسد. بی‌تعارف اگر قرار بود عدالت نام بزرگ این تصمیم باشد، شایسته بود صدای باشگاهی که خود خواهان برپایی بازی‌اش در وقت مقرر بود، شنیده می‌شد. صدالبته اخلاق حرفه‌ای ایجاب می‌کرد در قبال همکاری یک باشگاه، پیامدهای پایین کشیده شدن کرکره‌ها متوجه همان باشگاه نمی‌شد. پرسپولیس این بار بازنده مسابقه‌ای شد که اصلاً اجازه برگزاری‌اش را پیدا نکرد و لابد مهدی تارتار این را می‌دانست که با صدای بلند اعلام کرد این تلخ‌ترین شکل باختن و از مسیر دور شدن است!