«بابا جون، مگه کسی خدا رو دیده که می‌گه خدا زیباست؟ وقتی کسی خدا رو ندیده، از کجا می‌دونه قشنگه؟»
ببین عزیز دلم، تا حالا شده یه گل خیلی قشنگ ببینی و دلت بخواد ساعت‌ها بهش نگاه کنی؟ یا وقتی رنگ‌های رنگارنگ پروانه رو می‌بینی، از این همه قشنگی تعجب کنی؟ به آسمون پرستاره هم فکر کن؛ چقدر تماشاییه!
حالا بیا یه کم با هم فکر کنیم. وقتی یه نقاشی قشنگ می‌بینی، از کجا می‌فهمی نقاش چقدر خوب نقاشی کرده؟ از روی نقاشی‌ای که کشیده، مگه نه؟ شاید خود نقاش رو ندیده باشی، اما اثر هنرش رو می‌بینی و می‌فهمی چقدر خوب تونسته چیزهای قشنگی خلق کنه.
حالا به دنیا نگاه کن؛ به گل‌هایی که هر کدوم رنگ و شکل خودشون رو دارن، به پرنده‌هایی که با هم فرق می‌کنن، به پروانه‌هایی با بال‌های رنگارنگ و به آسمونی که هر بار یه جور قشنگه. این همه زیبایی اتفاقی به وجود نیومده؛ خدا این دنیا رو با این همه قشنگی آفریده.
حالا یه سؤال مهم‌تر: آیا ممکنه خدایی که این همه زیبایی رو آفریده، خودش قشنگ نباشه؟ وقتی این همه قشنگی در آفرینش خدا می‌بینیم، می‌فهمیم که زیبایی چقدر به ما نشون داده شده و خدا از هر زیبایی‌ای که می‌شناسیم، زیباتره.
تازه عزیزم، قشنگی فقط به رنگ گل و بال پروانه نیست. مهربونی هم قشنگه؛ وقتی کسی به یه بچه کمک می‌کنه، از یه حیوان کوچولو مراقبت می‌کنه یا دل کسی رو شاد می‌کنه، ما خوبی و زیبایی کارش رو دوست داریم. خدا از هر خوبی و زیبایی‌ای که می‌شناسیم، زیباتر و مهربان‌تره و هیچ زشتی و بدی‌ای در او نیست.
پس برای اینکه بفهمیم خدا زیباست، لازم نیست حتماً او رو با چشم‌هامون ببینیم. ما خیلی چیزها رو از روی نشونه‌هاشون می‌شناسیم؛ درباره خدا هم وقتی به زیبایی‌های دنیا و خوبی‌هایی که دوستشون داریم فکر می‌کنیم، بهتر می‌فهمیم چرا می‌گیم خدا زیباست؛ حتی زیباتر از هر چیزی که می‌تونیم تصور کنیم.
نظر شما