نماز بازدارنده از فحشا و منکرات است. نمازی که از گناهان جلوگیری نکند، عدمش به ز وجود!

نماز و صلات از وصلت و پیوند است، یا از زیارت و دیدار.

حضرت امیر علیه السلام در تفسیر «قد قامت الصَلاة» فرموده: یعنی وقت دیدار یا رحمت فرا رسید. (۱)

پیامبر اکرم صلی الله علیه و آله فرمود: هر کس ‍ نمازش او را از زشتی و گناه باز ندارد، از خدا دورتر می شود.

نماز کسی که از نمازش اطاعت نمی کند نماز نیست. اطاعت نماز یعنی بازداشتن از گناه و زشتی.

روایت است یکی از انصار همراه پیامبر نماز می خواند، ولی مرتکب گناه می شد. به پیامبر گفتند، فرمود: بالاخره روزی نمازش از گناه باز خواهد داشت؛ چندی نگذشت که توبه کرد!

امام صادق (ع) فرمود: هر کس می خواهد بداند نمازش قبول شده یا نه، بنگرد آیا نمازش او را از فحشا و منکر باز داشته است یا نه ؟ به هر مقدار که باز داشته، همان مقدار از نمازش پذیرفته شده است؛ نماز بی روح تاثیری در جلوگیری از گناه ندارد و این حقیقتی قرآنی است.

نمازی که خاصیت بازدارندگی از گناه را نداشته باشد، تنها شکلی از نماز و اسکلتی بی روح است. هر مقدار که نماز روح داشته باشد، تاثیرگذار است.

نماز بی روح نوعی نفاق است. نفاق آنست که خشوع اندام، بیش از خشوع دل و درون باشد.

هر مقدار از نماز که فاقد روح باشد، به سوی خدا بالا نمی رود. آیات و روایات نشان می دهد نماز، تنها اعمال و حرکات ظاهری نیست.

منبع: کتاب نماز عارفانه - میرزا جواد ملکی تبریزی - ترجمه، تلخیص و نگارش: جواد محدثی

پی نوشت:

۱. الصلاه فی الکتاب و السنه ، ص ۱۴۶.