اسمش «اموال عمومی» است؛ اما دقیق که بشویم می‌فهمیم اتفاقاً این اموال، بیشتر از هر چیز دیگری خصوصی است و صرفاً برای مردم یک محله، کسبه یک خیابان و شهروندان یک شهر است. چرا این اموال باید در آتش اعتراض بسوزد؟
دیواره شیشه‌ای ایستگاه اتوبوس، نه متعلق به شهردار است، نه رئیس‎‌جمهور، نه هیچ مسئول دیگری. این دیواره شیشه‌ای برای این است که من و شما، دقیقاً من و شما، فردا صبح وقتی بناست سوار اتوبوس بشویم و برویم پی یک لقمه نان، در پناه همین دیواره شیشه‌ای، تا حدی از باد و باران و سوز و سرما در امان باشیم. آن کسی که دیواره شیشه‌ای ایستگاه اتوبوس را می‌شکند، به اموال چه کسی آسیب زده جز به اموال من و شما؟
دستگاه‌های عابربانک متعلق به هیچ وزیر و وکیلی نیست. این دستگاه برای آن است که من و شما، دقیقاً من و شما، وقتی می‌خواهیم شندرغاز حقوقمان را از ته کارتمان برداریم و بزنیم به زخم زندگی، چهار تا اسکناس، دستمان را بگیرد. آتش زدن عابربانک، چیزی غیر از آسیب زدن به اموال نداشته من و شماست؟!
تابلوهای راهنمایی برای این است که وقتی من و شما، دقیقاً من و شما، خسته از کار روزانه، پشت پراید فرسوده‌مان نشسته‌ایم و می‌خواهیم، چهار تا سفر اینترنتی قبول کنیم و پول پیاز و سیب‌زمینی شام‌ زن و بچه‌مان را دربیاوریم، در ترافیک اسیر نشویم و زودتر از کوچه‌ پسکوچه‌ها بگذریم و به مقصد برسیم. تخریب تابلوهای راهنمایی، ثمری جز تهی کردن سفره شام من و شما دارد؟!
بیلبوردهای تبلیغاتی، تیرهای چراغ ‌برق و درخت‌های خیابان نقشی در حال و روز فعلی ما نداشته‌اند که حالا بخواهند جور اعتراض ما را بکشند. این حداقل‌ها، از جیب من و شما فراهم آمده است و اگر اتفاقی برایشان بیفتد، باز هم این جیب نحیف من و شما، دقیقاً من و شماست که باید هزینه بازگرداندن آن‌ها را هم تحمل کند.
آتش انداختن به جان اموال خصوصی من و شما، اسمش هر چه باشد، اعتراض نیست.