نارضایتی‌ها از وضعیت معیشتی و نوسانات اقتصادی گرچه ابتدا خود را در اعتراضات پراکنده بازار و مردم برخی نقاط کشور نشان داد، اما به مرز اجتماعی شدن نرسید و خیلی زود به اغتشاش و آشوب منجر شد.
هر چند در اصل بیست‌ و هفتم قانون اساسی حق اعتراض و تشکیل اجتماعات برای همه به رسمیت شناخته شده که پایه مشارکت سیاسی و مردم‌سالاری دینی است و باید محترم شمرده شود، اما همین اصل قانونی با عدم خشونت و حمل سلاح مقید شده و هر گونه رفتار خشونت‌آمیز که امنیت عمومی را تهدید کند نیز در تضاد با روح قانون و مستحق برخورد سخت است.
علت این انحراف زودهنگام در ابراز اعتراضات را باید در فقر ساختاری و معطل ماندن قانون اجتماعات جست‌وجو کرد که موجب سوءاستفاده دشمن از هر گونه اعتراض مدنی می‌شود. دشمنی که مترصد است مطالبات برحق مردم را به نام خود مصادره کند و از این آب گل‌آلود ماهی بگیرد.
اما عموم مردمی که به وضعیت معیشتی خود اعتراض دارند، نسبتی با اهداف و شعارهای دشمن‌ساخته پیدا نکردند و همراهی چندانی با جریان برانداز نشان ندادند. ناامیدی از به صحنه کشاندن مردم، این جریان را خیلی زود به مرحله آخر، یعنی درگیری‌های خشن و تخریب و کشتار رسانده است. قماری بر سر براندازی سریع که به‌نظر می‌رسد پایان سریع براندازی را نوید می‌دهد.
تخریب‌ها قرار است تعداد پایین جمعیت در خیابان را جبران کند و به ‌جای به ‌عرصه آوردن مردم و نمایش کثرت، قدرت تخریب را به نمایش بگذارد. چنین تخریب‌هایی گرچه در کشور ما نامأنوس است، ولی در بسیاری از کشورها امری مستمر تلقی می‌شود تا حتی در پوشش تماشاگران محدود یک مسابقه فوتبال هم با وجود پیش‌بینی‌های سنگین امنیتی، خودروها و اتوبوس‌ها را به آتش بکشند و خساراتی را به اموال عمومی وارد کنند.
البته این اتفاق در گستره وسیع‌تری رخ داده تا تجمعات هرچند محدود مردم ناراضی و معترض در سراسر کشور، بستر سوءاستفاده وندال‌ها بشود. وندالیسمی که از ترکیب تین‌ایجرها با مواد روان‌گردان می‌جوشد تا خشونتی افراطی را در قالب شجاعت کاذب نشان دهد و در کنار نیروهای گروهکی و سازماندهی شده و اراذل و اوباش و نهایتاً تعدادی از افراد هیجان‌زده، آشوب بیافریند.
با این‌ حال این تعداد آشوبگر با هیچ برآوردی نمی‌تواند نشانگر خواست و اراده جامعه باشد و گروهک‌های آشوبگر ده‌ها یا حتی صدها و هزاران نفره، قاصرتر از آن است که خواست جمعیت یک کشور ۹۰میلیونی را روایت کند. ترکیبی که اسمش را هر چه بشود گذاشت، «مردم» نیستند. گرچه ممکن است گاهی در بعضی سطوح، همراهی هیجانی برخی اقشار مردم معترض عصبانی را هم داشته باشند.
حالا حتی همان مردم معترض هم به این آشوب‌ها معترض‌اند و نمی‌توانند تحمل کنند امنیت و اموالشان بازیچه هیجانات کور آشوبگران و آمال تعبیرناشدنی اپوزیسیون خارج‌نشین و خطای محاسباتی دشمنان شود تا بلکه با این دست ‌فرمان خشونت‌بار در بهترین حالت سرنوشتی همانند سوریه و لیبی را برای خود و فرزندانشان رقم بزنند.
در روزها و شب‌های گذشته سیاست کشته‌سازی دشمن و همراهی برخی افراد هیجان‌زده، مستلزم خویشتن‌داری مردم و نیروهای امنیتی بود که حتی با وجود جمعیت کمتر نسبت به آشوب‌های قبلی، عرصه را برای تخریب و خشونت بیشتر مساعد می‌دیدند. اما باید گفت این خویشتن‌داری دائمی نیست و با آشکار شدن چهره اغتشاش و فاصله‌گیری بدنه مردمی آن، با برخورد سخت قوای امنیتی و مردمی مواجه می‌شوند.
تجربه‌های متعدد در این کشور نشان داده با اتکا به پشتوانه مستحکم مردمی، چنین آشوب‌هایی نمی‌تواند خطری را متوجه ساختار سیاسی کشور کند. به ‌ویژه اینکه چنین آشوب‌ها و تخریب‌هایی با هدایت بیگانگان روی دهد و به ‌تعبیر رهبر معظم انقلاب ملت ایران مزدور بیگانه را هر که باشد مردود می‌داند و در مقابل افراد بی‌فکر و اغتشاشگر که دست به تخریب می‌زنند، کوتاه نخواهد آمد.