هاکی روی یخ از جمله ورزشهای جذابی است که در دنیا همیشه طرفداران خاص خود را داشته است و در سالهای اخیر به سبب قهرمانیهای متوالی تیم ملی هاکی در ایران هم نگاههای زیادی را به خود جلب کرده است.
نگاهی به فهرست تیم ملی اینلاین هاکی اعزامی به کره جنوبی (آخرین مسابقه این تیم) نشان میدهد تقریبا تمام نفرات تیم اعزامی را بازیکنان تیم ام دات آر تشکیل میدهند.
ام دات آر، باشگاهی فعال در زمینه اسکیت، اینلاین هاکی و هاکی روی یخ است.
نگار ارجمند، ستاره تیم ام دات آر و فوروارد تیم ملی هاکی روی یخ دختران ایران است او که مدال تیمی نقره در مسابقات هاکی روی یخ بانوان قهرمانی آسیا و اقیانوسیه ۲۰۲۳ را داراست، مدرک مربیگری درجه ۳ اسکیت روی یخ و ۴ سال سابقه مربیگری روی یخ را نیز در کارنامه خود دارد.
در ادامه مصاحبه اختصاصی قدس آنلاین را با نگار ارجمند، عضو تیم ملی هاکی ایران میخوانید.
هاکی را از چه زمانی شروع کردید؟
من از ۹ سالگی اسکیت بدون مربی بازی میکردم. در دوران دبیرستان، از طریق آموزش و پرورش برای مسابقات سرعت انتخاب شدم و در نهایت وقتی وارد مسابقات کشوری شدم، حرفهای تر زیر نظر مربی ادامه دادم. ابتدا حدود ۵ ماه اسکیت سرعت کار کردم. بعد از کسب مقامات مختلف وارد اسکیت هاکی شدم. آن زمان هنوز پیست یخ نداشتیم، به همین علت هاکی اینلاین را ادامه دادم. بعد از ۷ ماه در سال ۲۰۱۶ به مسابقات جهانی ایتالیا که اولین اعزام خانمها برای این رشته بود اعزام شدم.
چه شد که تصمیم گرفتید این ورزش را به صورت حرفهای ادامه دهید؟
از اول علاقه زیادی به این رشته پیدا کردم و از طرفی یکی از وجه تمایزهای من مهارت اسکیت سرعتیام بود. این ویژگی برای تیم اولویت داشت و انتخاب شدم. بعد از مسابقات جهانی به مسابقات آسیایی رفتم و مقام سوم آسیا کسب کردم. بعد از باز شدن پیست یخ هم وارد هاکی روی یخ شدم و در لیگ همراه تیم ام دات آر حضور داشتم.
بزرگترین حامی شما در این مسیر چه کسی بوده است؟
در درجه اول بزرگترین حامی من پدر و مادرم بودند. بعد هم مربیام محمدرضا شیخ جعفری حامی من بود. ایشان از زمانی که اسکیت سرعتی کار میکردم به من امید میدادند و میگفتند تو میتوانی در هاکی موفق شوی، آن را امتحان کن. آقای شیخ جعفری در این سالها فیزیکی و ذهنی چیزهای زیادی را به من یاد دادند.
هاکی چه ویژگی خاصی دارد که شما را در این رشته نگه داشته است؟
هاکی مثل سایر ورزشها نیست. هرکس واردش میشود به سختی رهایش میکند. ورزشکاران هاکی حتی در سن بالا هم قید این ورزش را نمیزنند. من فکر میکنم هیجانی که هاکی به ورزشکار میدهد باعث میل و رغبت زیاد برای ادادمه دادن میشود. هرچند که ابتدا ترجیح خود من ورزش انفرادی به جای تیمی بود، اما همدلی و همراهی در هاکی وجود دارد که بسیار دلنشین است. انگار ما برای همدیگر میجنگیم و این یک حس غیر قابل جایگزین است.
شما قهرمان مسابقات هستید و خودتان در تیم بازی میکنید. اما مربی هم هستید. درسته؟
بله، چند سال پیش مربیگری تیم جوانان دختران را در لیگ با نام تندر به عهده داشتم و در حال حاضر مربی زیر ۱۴ سال پسران هستم.
آموزش کودکان سخت نیست؟
هر کاری سختی خاص خودش را دارد. وقتی به آن علاقه داشته باشی از سختیها با لذت میگذری. من کنار بچه ها چیزهای زیادی یاد گرفتم.
بازیکن هاکی چه ویژگی مهمی باید داشته باشد؟
در این ورزش کل وزن بدن روی یک تیغه است و مهمترین فاکتور حفظ تعادل است. اما چند فاکتور مهم دیگر هم از جمله بدن آماده، استقامت خوب، چابکی و سرعت هم مکمل مهم است.
آیا تقاضا نسبت به این رشته در ایران وجود دارد؟
نسبت به اینکه تنها یک پیست یخ در کشور داریم تعداد علاقهمندان و ورزشکاران این رشته واقعا خوب و قابل قبول است. الان تیم ملی زیر ۱۰ سال و زیر ۱۴ سال، زیر ۱۷ سال، جوانان و بزرگسال در دو گروه دختران و پسران داریم. هر تیم حداقل ۲۰ نفر هستند. اما متاسفانه تعداد پیست یخمان در کشور کم است.
به نظر میرسد هاکی رشته پرچالش و سختی است. کمی از این چالشها بگویید.
مسئله اول به تعداد پیست یخ کشور برمیگردد. بازیکنانی که در شهرستان هستند چالشهای زیادی دارند یا مجبورند در تهران خانه بگیرند یا اینکه مدام در رفتوآمد باشند.
بعضا افراد بسیار با استعدادی وارد این ورزش شدند اما به دلیل مسافت و اینکه شرایط مطلوب نبوده، این رشته ورزشی را ترک کردند. حتی افرادی که در تهران یا نزدیک تهران هستند هم برای رفت و آمد به تنها پیست هاکی تهران سختیهای زیادی را تحمل میکنند. بسیاری از بچههای ما از شهر ری و ورامین میآیند و نزدیک به ایران مال نیستند. با این وجود با یک پیست در این رشته کلی عناوین و مقام کسب شده و فکر میکنم اگر چند پیست داشته باشیم رشد قابل توجهای در این رشته کسب میشود.
علاوه بر این چالش دیگری هم وجود دارد؟
بله، بیشتر تجهیزات هاکی وارد میشود و دیگر به راحتی نمیتوان آنها را تهیه کرد. اغلب تجهیزات هاکی در کشور وجود ندارد و اگر باشد هزینه بالایی دارد. ورزشکاران برای تامین این تجهیزات با مشکل رو به رو هستند.
پس هزینهها چطور تامین میشود؟ همه تیمها اسپانسر دارند؟
بعضی تیم ها اسپانسر دارند. در چندین دوره کسانی اسپانسر تیم ها شدند اما گاهی هم هیچ اسپانسری نیست و خانواده ها هزینه ها را تامین می کنند.
راهکار شما برای رفع این چالشها چیست؟
بیشترین چیزی که به این ورزش کمک میکند تامین و تجهیز پیست یخ است. مثلا مجموعه ورزشی عابدی این امکان را دارد و امیدوارم به زودی چند پیست یخ به کشور اضافه شود تا هر کس در منطقه خود بتواند آن را حداقل امتحان کند.
وضعیت پیست یخ کشور در مقایسه با جهان چطور است؟
در حال حاضر فقط یک پیست یخ استاندارد در کشور داریم که در ایران مال تهران قرار دارد. البته در مشهد و کیش هم پیست یخ دارد اما استاندارد نیست.تعداد پیستهای ایران با جهان اصلا قابل مقایسه نیست. امروزه حتی کشورهایی که هیچ مقامی در این رشته ندارند، حداقل ۲۰۰ پیست یخ دارند. بزرگترین فاصله ما با جهان در این رشته نداشتن یخ و پیست استاندارد است.
شما که به مرحله قابل قبولی در این رشته رسیدید، بعد از قهرمانی حمایتی صورت گرفت؟
حدود ۲ سال پیش رئیس جمهور وقت ما را دعوت کردند و هدیه دادند. اما امسال بعد از قهرمانی هیچ حمایتی نشدیم.
با این سختیها آیا تا به حال به مهاجرت فکر کردید؟
هیچوقت. همیشه خواستم در وطن خودم ادامه دهم. دوست داریم از تجربه مربیان سایر کشورها در ایران استفاده کنیم، اما ماندیم تا باعث رشد و بالندگی کشور خودمان شویم.
برنامه پیشرویتان برای مسابقات چیست؟
تیم جوانان زیر ۱۸ سال در حال آمادگی برای مسابقات جهانی است. بزرگسال فعلا مسابقات جهانی را پیش رو ندارد و ما فعلا تمرینات خود را ادامه میدهیم تا اعزام جهانی داشته باشیم. فعلا سهمیه المپیک هم نداریم باید ابتدا مسابقات جهانی را شرکت کنیم و بعد برای مراحل بعدی آماده شویم.
نظر شما