در آستانه سالگرد پیروزی انقلاب اسلامی، بخشی از رسانه‌ها تلاش می‌کنند ناآرامی‌های اخیر در دی‌ماه ۱۴۰۴ را مشابه نهضت اسلامی و انقلاب مردمی در سال ۱۳۵۷ به تصویر بکشند و چنین نتیجه‌گیری کنند که فرجام این تحرکات موسمی نیز براندازی نظام فعلی و انقلاب جدید خواهد بود. اما پیدا کردن کمترین وجه شباهتی میان آشوب‌ها و فجایع روزهای اخیر با یک انقلاب مردمی کار سختی است!
برشمردن تفاوت‌های انقلاب با چنین شورشی مجال وسیعی را می‌طلبد و اساساً مقایسه این دو، کار عاقلانه‌ای به نظر نمی‌رسد! ولی شاید توجه به وجه غالب ناآرامی‌های اخیر، یعنی آشوب و کشتار و حاکمیت بی‌نظمی، برای درک مفهوم این تفاوت کافی باشد.
شورش کوری که به‌جای به‌صحنه آوردن روزانه جمعیت، به تخریب شبانه بسترهای خدمات عمومی مثل بانک‌ها، مساجد، اتوبوس‌ها، ایستگاه‌ها، چراغ‌های راهنمایی، خودروهای آتش‌نشانی، آمبولانس‌ها و... می‌پردازد و فعالان خدماتی مثل رانندگان و پلیس راهور را تکه‌تکه می‌کند، نمی‌تواند نسبتی با انقلاب مردمی داشته باشد. مضاف بر کارهای احمقانه‌ای مثل مصرف بی‌رویه آب، برق و گاز برای اختلال در شبکه توزیع هم در ناآرامی‌های قبلی به‌عنوان راهکارهای مبارزه مدنی تجویز می‌شد!
«انقلاب» صرفاً به‌معنای شکستن نظم موجود نیست، بلکه به‌معنای جایگزینی نظمی دیگر به‌جای نظم فعلی است. در انقلاب اسلامی کمیته‌های مردمی و هسته‌های محلی در مساجد، ماه‌ها پیش از پیروزی انقلاب و ورود امام شکل گرفتند و تا حد زیادی به برقراری نظامات اجتماعی کمک می‌کردند.
هرچند بروز برخی خشونت‌ها در جریان انقلاب اسلامی سال ۵۷ را نمی‌شود کتمان کرد، ولی یقیناً چنین رخدادهایی در گستره وسیع کنش‌های انقلابی استثنا بوده و با توجه به جمعیت انبوه و میدان‌داری گروه‌ها و سلایق مختلف و حاکم نشدن کامل ساختارهای انقلابی، امری ناگزیر تلقی می‌شده است.
گرچه مقایسه چنین آشوب‌هایی با انقلاب اسلامی خنده‌دار است، ولی بد نیست گوشه‌هایی از لطایف انقلاب را برای کسانی که سعی دارند چنین حرکاتی را به انقلاب تعبیر کنند، مرور کنیم.
پیامی که امام خمینی(ره) ۴۷ سال پیش، یعنی در بیست و پنجم دی‌ماه ۱۳۵۷، درست یک روز پیش از فرار محمدرضا پهلوی و در دوران حاکمیت شاه، خطاب به مردم ایران صادر کرده بود، نمونه زیبایی از نظام‌مندی انقلاب و سطح دغدغه رهبر عالی‌اش بوده که بازخوانی آن خالی از لطف نیست.
در این پیام ۹ ماده‌ای طبق معمول از مردم و اقشار گوناگون برای شرکت در راهپیمایی و تظاهرات دعوت شده است؛ اما بیش از نیمی از پیام به تدبیر امور اقتصادی، معیشتی و حتی دفاعی کشور مربوط می‌شود.
امام(ره) در بند اول پیام خواسته است مراقب ایجاد قحطی مصنوعی باشند و برای پیشگیری از آن «عده‌ای از معتمدین را به نظارت بگمارند» و تصریح کرده‌اند که «غفلت از این امر مسئولیت شرعی دارد». در بند دیگری از کشاورزان خواسته شده در جریان انقلاب از کشت‌وکار خود غافل نشوند و «از کشت خصوصاً کشت دیمی غفلت نکنند» چون «ممکن است مفسدین قحطی مصنوعی ایجاد کرده و کشور را در مضیقه قرار دهند».
امام(ره) در بند دیگری از این پیام آورده است: «بانک‌های اسلامی به کشاورزان به منظور ادامه کشاورزی قرض‌الحسنه بدهند و مسلمانان در این امر حیاتی با این بانک‌ها تشریک مساعی نمایند تا جلو توطئه شیطانی گرفته شود».
رهبر انقلاب ایران حتی از ارتش و تسلیحات نظامی‌ای که در اختیار شاه و ارتش شاهنشاهی بوده نیز غافل نبوده و از مردم خواسته است برای حفظ ادوات نظامی به ارتشی که همان روزها در مقابل مردم ایستاده بود، کمک کنند!
«دولت آمریکا درصدد است اسلحه و مهماتی را که در ایران است و در مقابل نفت به مردم ایران تحمیل کرده است، یا به سرقت ببرد (اگر تاکنون نبرده باشد) و یا منفجر کند. بر افسران و درجه‌داران ارتش و سایر نیروهای سه‌گانه است که از آن جلوگیری کنند. و بر ملت است که با ارتش در این امر همکاری کنند و نگذارند بیش از این مال ملت را نابود و یا چپاول کنند. افسران محترم بدانند که مسامحه در این امر خیانت به کشور و اسلام است».