مرحوم علامه مصباح یزدی در یکی از بیانات خود به موضوع «قرآن؛ درمان همه دردها» اشاره کرده است که تقدیم شما فرهیختگان می شود.

خدای متعالی، دارویی را برای درمان همه دردهای انسان‌ها فرستاده، آن هم به وسیله پزشک حاذقی که به خوبی فواید آن دارو را توضیح می‌دهد که نه ‌تنها عمر صد ساله شما را قرین سلامت می‌کند بلکه برای شما عمر ابدی با سعادت می‌آفریند.

کشف این دارو چقدر ارزش دارد؟ من و شما بدون این‌که پولی خرج کنیم و زحمتی بکشیم، این دارو در اختیارمان قرار گرفته است.

کدام داروی شفابخش؟ قرآن.

چون آسان به دست ما رسیده، قدرش را نمی‌دانیم. وقتی می‌گویند در قرآن چه نوشته؟ می‌گوییم عربی است، ما چه می‌دانیم!

برای این‌که یکی از مشکلات‌مان حل شود، حاضریم چند زبان خارجی بخوانیم اما برای فهم زبان قرآن تنبلی می‌کنیم.

حالا زبان عربی نشد، پدران ما زحمت کشیدند این مطالب را به زبان مادری ما ترجمه کردند. از دامن مادر به ما تلقین کردند تا به این‌جا رسیدیم. حالا ما این زبان را هم داریم فراموش می‌کنیم‌؛ آن وسیله‌ای را که باید با آن از این دارو استفاده کنیم.

زحمتش را دیگران کشیدند؛ ترجمه‌اش هم کردند و شرح‌هایش را هم نوشتند. معارف دینی و ادبیات ما پر از نکاتی است که از قرآن استفاده شده است.

دشمنان، اهتمام دارند به این‌که ما این‌ زبان را فراموش کنیم؛ چون می‌دانند تا این زبان هست، ما دست از اسلام برنمی‌داریم.

منبع: سفر به سرزمین هزار آیین، ص ۲۵۵، ۲۵۷، ۲۵۸