فرا رسیدن پانزدهم شعبان‌المعظم، سالروز ولادت مسعود یگانه منجی عالم بشریت، حضرت بقیة الله الاعظم(عج) نقطه اوج امید و تجلی بزرگ‌ترین اعیاد اسلامی است. این روز بزرگ، نه تنها یک جشن، که قله‌ای معنوی در ماه رحمت و رضوان الهی است؛ ماهی که پیامبر اکرم(ص) در صیام و قیام روزها و شب‌هایش می‌کوشید.
برای درک عمیق‌تر فیوضات این عید خجسته و بهره‌مندی از فرصت استثنایی ماه شعبان، بر آن شدیم تا از خوان پربرکت کلام یکی از اساتید برجسته و علمای ربانی، آیت‌الله مهدی شب‌زنده‌دار، از مجتهدان و مدرسان حوزه‌های علمیه شیعی بهره‌مند شویم. در ادامه، یادداشت گرانسنگ ایشان را که چون چراغی فروزان، مسیر سلوک در این ایام نورانی را روشن می‌کند، می‌خوانید.

‏عنایت ویژه الهی، پاداش سالکان طریق شعبان

در ماه مبارک شعبان باید به روزه اهتمام داشت. امام صادق(ع) در این باره می‌فرمایند: ‏«مَنْ صَامَ أَوَّلَ یوْمٍ مِنْ شَعْبَانَ وَجَبَتْ لَهُ الْجَنَّةُ الْبَتَّةَ وَ مَنْ صَامَ یوْمَینِ نَظَرَ اللَّهُ إِلَیهِ فِی کُلِّ یوْمٍ وَ لَیلَةٍ فِی دَارِ الدُّنْیا وَ دَاوَمَ نَظَرَهُ إِلَیهِ فِی الْجَنَّةِ» هرکس روز اول ماه شعبان را روزه بگیرد، بهشت بر او واجب می‌شود و کسی که دو روز از این ماه را روزه بگیرد، خداوند تا زمانی که در دنیاست، هم در شب و هم در روز، نظر ویژه به او می‌کند و این نظر تا زمانی که به بهشت برود، ادامه خواهد داشت.
این،‌ کنایه ‌از یک‌ عنایت‌ ویژه ‌است. این ‌عنایت ‌مربوط ‌به ‌دنیاست،‌ چون ‌دار دنیا، دار محدودی بوده و قابلیت‌ ما برای درک فیوضات الهی محدود است. اما در بهشت دائم مورد عنایات ویژه است. این عنایت مربوط به کسی است که دو روز شعبان روزه بگیرد.
‏«وَ مَنْ صَامَ ثَلَاثَةَ أَیامٍ زَارَ اللَّهَ فِی عَرْشِهِ مِنْ جَنَّتِهِ کُلَّ یوْمٍ» (من لایحضره الفقیه، ج۲، ص۹۳)؛ هرکس سه روز در این ماه روزه بگیرد، خداوند را هر روز در عرش زیارت می‌کند.
خدای متعال که جسم نیست، بلکه منظور آن حضرت، یک نحو انس، اجتذاب و درک عظمت است که هر روز نصیب این شخص می‌شود. حیف است که به این امور بی‌اعتنا باشیم. آدم سنش که بالا می‌رود، این نعمت‌ها و توانایی‌ها از او گرفته می‌شود و گاهی یک روز هم نمی‌تواند روزه بگیرد. اگر کسی در جوانی‌اش و آن وقتی که توانایی دارد، این کارها را کرد، وقتی که پیر ‌شد و دوست دارد، ولی توان ندارد، باز همان فضائل برای او نوشته می‌شود. خدای متعال این‌گونه ‌مهربان است و از بندگان خود دست‌گیری می‌کند.
مطلب دیگری که باز مهم است و باید به آن توجه کنیم، این است که برخی از آنچه در این ماه وارد شده، خفیف المؤونه است، اما بعضی‌ از آن‌ها کثیر المؤونه و مشکل است. در اینجا باید کسی که این راه را رفته و آگاه است، دست‌گیری و ارشاد کند.
‏
مناجات؛ گشودن افق‌های جدید معرفت و راهیابی به مقام قرب

باید قدر این ایام استثنایی را که خدای متعال در اختیار ما قرار داده، بدانیم. یکی از این فرصت‌ها خواندن مناجات شعبانیه است. مناجات شعبانیه مناجات بسیار پرمحتوا و پرمغزی است که رهبری معظم انقلاب می‌فرمودند: یک وقت از حضرت امام سؤال کردم بین ادعیه و مناجات‌ها کدام را بیشتر شما ترجیح می‌دهید؟ ایشان یک تأملی کردند و فرمودند: دعای کمیل و مناجات شعبانیه.
مرحوم محدث قمی نقل فرمودند ائمه(ع) روششان این بوده که بر این مناجات مداومت می‌فرمودند، خود این هم نشان‌دهنده عظمت این مناجات است که راه‌های مهمی روبه‌روی انسان می‌گشاید و به انسان توجه می‌دهد که انسان خیلی قابلیت ترقی دارد. انسان وقتی غافل یا جاهل باشد نمی‌داند خیلی می‌تواند پرواز کند، قهراً درصدد برنمی‌آید؛ اما وقتی بداند خدای متعال چنین استعدادی را به او داده و چنین قابلیتی را عطا فرموده که «حتی تخرق ابصار القلوب حجب النور فتصل الی معدن العظمة» به فکر می‌افتد بالاخره شاید بتواند به این مقام هم دست پیدا کند.
ادعیه وارده در این دو سه ماه خیلی اهمیت دارد؛ برای اینکه آفاق جدیدی را به روی انسان باز می‌کند، توجه می‌دهد و انسان را از غفلت بیرون می‌آورد که راه هموار است و ان شاء‌الله با مدد الهی می‌توان ارتقا پیدا کرد. وفقنا الله جمیعا برای دست یافتن به این نعمت‌های بزرگ الهی، ان‌شاء‌الله.