انتخابات مقدماتی دموکراتها در نیویورک، تنها رقابتی محلی نبود؛ این انتخابات به همه آمریکا پیامی روشن فرستاد: موضعگیری درباره غزه و اسرائیل اکنون میتواند سرنوشت سیاسی نامزدها را تعیین کند.
رأیدهندگان نیویورکی دو نماینده باسابقه دموکرات را کنار گذاشتند و کرسی سوم را نیز به نامزدی مترقی سپردند که مورد حمایت جریان نزدیک به زهران ممدانی بود؛ چهرهای که مخالفت با حمایت نظامی آمریکا از اسرائیل و مقابله با نفوذ آیپک را به محور اصلی کارزار خود تبدیل کرده بود.
برای نخستین بار طی دهههای اخیر، مخالفت با کمکهای نظامی واشنگتن به اسرائیل نه یک موضع حاشیهای، بلکه به بخشی از گفتمان اصلی جناح مترقی حزب دموکرات تبدیل شده است.
آیپک دیگر شکستناپذیر نیست
گروه «جاستیس دموکراتز» که در سالهای اخیر در ظهور چهرههایی مانند الکساندریا اوکاسیو کورتز نقش داشت، این بار مستقیماً آیپک را هدف قرار داد.
داریالیزا آویلا شوالیه، دانشجوی دکتری که موفق شد آدریانو اسپایات، نماینده پنج دوره کنگره و رئیس فراکسیون اسپانیاییتبارها را شکست دهد، بارها از دریافت کمک مالی رقیبش از آیپک انتقاد کرده بود.
در حوزه انتخابیه دیگری نیز کلر والدز پس از آنکه توانست خود را منتقدتر از رقیبش نسبت به اسرائیل معرفی کند، پیروز رقابت مقدماتی شد.
اسامه اندرابی، سخنگوی جاستیس دموکراتز، این تحولات را نشانه تغییر موازنه قدرت در واشنگتن میداند. او میگوید: «جنبش ما نشان داد که میتوان در برابر لابیهایی مانند آیپک ایستاد؛ لابیهایی که صدها میلیون دلار هزینه میکنند تا آمریکا صدها میلیارد دلار برای جنگها و سلاحها هزینه کند.»
میراثی که بایدن برای حزبش به جا گذاشت
جنگ غزه از همان روزهای نخست به یکی از دشوارترین چالشهای سیاسی جو بایدن تبدیل شد.
حمایت کامل رئیسجمهور وقت آمریکا از بنیامین نتانیاهو پس از حملات هفتم اکتبر، موجی از اعتراضات را در دانشگاهها و شهرهای آمریکا به راه انداخت؛ اعتراضاتی که در آن معترضان بایدن را با شعار «جو نسلکشی» خطاب میکردند.
اکنون بسیاری از دموکراتها معتقدند این مسئله نه تنها به محبوبیت بایدن آسیب زد، بلکه بر کمپین ناموفق کامالا هریس نیز سایه انداخت.
اگرچه آتشبسی در غزه برقرار شده، اما بحث درباره اینکه آیا اقدامات اسرائیل در غزه مصداق «نسلکشی» است یا نه، همچنان به موضوعی تعیینکننده در رقابتهای درونحزبی تبدیل شده است.
در واقع، برای بخش مهمی از رأیدهندگان مترقی، پاسخ نامزدها به این سؤال به یک آزمون سیاسی و اخلاقی تبدیل شده است.
ظهور «آزمون غزه» در سیاست آمریکا
دن گلدمن، نماینده دموکرات نیویورک، در جریان مناظرات انتخاباتی تلاش کرد اهمیت موضوع اسرائیل و فلسطین را برای رأیدهندگان حوزه خود کمرنگ جلوه دهد.
او گفته بود: «اسرائیل مهمترین مسئله این حوزه انتخابیه نیست.»
اما نتیجه انتخابات خلاف این ادعا را نشان داد. گلدمن با اختلافی بیش از ۳۰ درصدی رقابت را به برد لندر واگذار کرد.
لندر پس از پیروزی اعلام کرد: «دموکراتها بهدلیل اختلافنظر درباره رابطه آمریکا با اسرائیل و فلسطین بهشدت دچار شکاف شدهاند و باید با این واقعیت روبهرو شویم.»
او حتی پا را فراتر گذاشت و سیاست بایدن در قبال نتانیاهو را «شکستی فاجعهبار» توصیف کرد و گفت: «من معتقدم این سیاست ما را در نسلکشی شریک کرد.»
برای بسیاری از رأیدهندگان جوان نیز غزه به مهمترین مسئله سیاسی تبدیل شده است. مانی فیدل، نویسنده ۳۴ ساله ساکن بروکلین، میگوید موضع لندر درباره فلسطین دلیل اصلی حمایت او از این نامزد بوده است.
مسیر ۲۰۲۸ از غزه میگذرد
پیروزی نامزدهای مترقی در نیویورک احتمالاً آغاز یک روند گستردهتر است. در کلرادو، میشیگان و چند ایالت دیگر نیز نامزدهای دموکرات بر سر موضعگیری درباره جنگ غزه با یکدیگر رقابت میکنند. در میشیگان، برخی نامزدهای سنای آمریکا صراحتاً اقدامات اسرائیل را «نسلکشی» توصیف کردهاند، در حالی که رقبای آنان از حمایت آیپک برخوردارند.
در سوی مقابل، جمهوریخواهان این تحولات را نشانه «چپگرایی افراطی» حزب دموکرات میدانند. دونالد ترامپ اخیراً هشدار داده است که «این روند به نیویورک محدود نخواهد ماند.»
اما شاید مهمترین پیام این انتخابات مربوط به آینده باشد.
بیل گالستون، مشاور پیشین بیل کلینتون، معتقد است در انتخابات ریاستجمهوری ۲۰۲۸ دیگر هیچ نامزد دموکراتی نمیتواند از پاسخ به پرسش درباره اسرائیل و فلسطین فرار کند. او میگوید: «این موضوع در سال ۲۰۲۴ تا حد زیادی نادیده گرفته شد، اما آن استراتژی دیگر امکانپذیر نیست.»
به نظر میرسد در سیاست آمریکا، غزه دیگر صرفاً یک بحران خارجی نیست؛ بلکه به یکی از مهمترین معیارهای هویت سیاسی در داخل حزب دموکرات تبدیل شده است.
نظر شما