روابط اتحادیه اروپا و تل‌آویو این روزها شبیه به یک کلاف سردرگم شده است. همین چند روز پیش بود که گیدئون سعار، وزیر خارجه رژیم صهیونیستی پس از اینکه کایا کالاس، مسئول سیاست خارجی اروپا رفتار تل‌آویو با فلسطینیان را با دوران آپارتاید آفریقای جنوبی مقایسه کرد، تمام خطوط ارتباطی را با او قطع کرد. از آن طرف، فرانسه و سوئد هم پشت کمیسیون اروپا ایستاده‌اند تا پیش از نشست ۱۳ جولای، یک پیوست تحریمی برای محصولات تولیدشده در شهرک‌های غیرقانونی کرانه باختری بتراشند. اوضاع آن‌قدر جدی شد که اسحاق هرتزوگ، رئیس رژیم شال و کلاه کرد و به رومانی رفت تا التماس کند پایتخت‌های اروپایی دست به ماشه تحریم تجاری نبرند. همین موضوع بهانه‌ای است تا نگاهی به زمینه‌ها و پیامدهای شکراب شدن روابط اسرائیل با شریک دیرینه‌اش بپردازیم.

مشاور نتانیاهو: اروپایی‌ها هم سر عقل خواهند آمد

یاکوب ناگل، مشاور سابق امنیت ملی نتانیاهو که سال‌ها در اتاق‌های جنگ تل‌آویو نشسته و حالا در بنیاد دفاع از دموکراسی‌ها (FDD) جا خوش کرده، چند روز پیش در یک گفت‌وگوی تلویزیونی با یورونیوز آب پاکی را روی دست اروپایی‌ها ریخت. او خیلی صریح گفت: «اتحادیه اروپا بی‌اهمیت است». ناگل با ادبیاتی که بوی تحقیر و تمسخر می داد، رهبران اروپا را خطاب قرار داد که بهتر است بروند فکری به حال خیابان‌های خودشان بکنند که از ترس مهاجران قفل شده و اصلاً در وضعیتی نیستند که بخواهند برای تل‌آویو تعیین تکلیف کنند.
این ادبیات البته که جدید نیست، چرا که خود نتانیاهو هم سال گذشته به اروپایی‌ها تاخته بود که شما تسلیم «اسلام‌گرایی رادیکال» شده‌اید. داستان ساده است؛ تل‌آویو به اتحادیه اروپا به این چشم نگاه می‌کند که باید فقط چک‌های حمایت مالی و سیاسی را امضا کند. وقتی اروپا می‌خواهد کمی ژست حقوق بشری بگیرد و بگوید «شهرک‌سازی‌ها غیرقانونی است»، از نظر تل‌آویو به یک عنصر مزاحم تبدیل می‌شود که باید تحقیر و بایکوت شود.

بن‌بست در بروکسل؛ چرا اروپا نمی‌تواند تصمیم بگیرد؟

روی کاغذ، اروپا بزرگ‌ترین شریک تجاری رژیم صهیونیستی است. به‌تازگی لو رفته که صهیونیست‌ها کالاهای تولیدی در زمین‌های غصبی کرانه باختری را با برچسب جعلی «ساخت اسرائیل» به خورد بازارهای اروپایی می‌دهند. حالا کایا کالاس زیر فشار است تا تعرفه‌های سنگینی روی این کالاها ببندد.
اما مشکل اروپا اینجاست که درون خودش دچار یک فلج ساختاری است. برای تحریم یا تعلیق قراردادهای تجاری، نیاز به اجماع یا اکثریت بالاست. در حالی که فرانسه و سوئد اصرار به تنبیه تل‌آویو دارند، کشورهایی مثل آلمان، مجارستان و جمهوری چک جلو هرگونه اقدام هماهنگ ایستاده‌اند. هرتزوگ هم با شناخت از همین نقطه ضعف به بخارست رفت تا با تک‌تک کشورها جداگانه لابی کند و مانع اجماع اروپایی شود. تل‌آویو می‌داند اروپا جرئت بریدن کامل بند ناف اقتصادی‌اش را ندارد.

ریشه پرخاشگری‌های رژیم صهیونیستی علیه بروکسل

اما ریشه اصلی پرخاشگری‌های اخیر تل‌آویو به اروپا را نباید صرفاً در کنش‌های بروکسل، بلکه باید در واشنگتن جست‌وجو کرد. واقعیت این است که دکترین «اول آمریکا» در دولت ترامپ، ترکش‌های سخت خود را به کابینه نتانیاهو هم زده است. ترامپ برای اینکه در آستانه انتخابات میان‌دوره‌ای کنگره قیمت بنزین را در آمریکا پایین نگه دارد و رضایت رأی‌دهندگانش را جلب کند، با امضای تفاهم‌نامه با طرف ایرانی نشان داد منافع اقتصادی و کنترل بازار انرژی برایش ارجحیت دارد؛ تفاهمی موقت و ۶۰ روزه که به باور بسیاری نباید به آن دل بست و احتمالاً ابزار تاکتیکی برای کاخ سفید برای باز نگه داشتن مسیرهای انرژی خواهد بود. اظهارات اخیر جی‌دی ونس، معاون دونالد ترامپ و اذعان به منزوی شدن اسرائیل را هم می‌توان در همین چارچوب تفسیر کرد. در چنین موقعیتی طبیعی است وقتی تل‌آویو ببیند در جبهه واشنگتن به کامیابی نرسیده، خشم و سرخوردگی‌اش را سر حلقه ضعیف‌تر یعنی اتحادیه اروپا خالی ‌کند.
این وسط، تاکر کارلسون، چهره رسانه‌ای محافظه‌کار آمریکا، ابعاد جالب‌تری از این ماجرا را رو می‌کند. کارلسون معتقد است هدف نهایی اسرائیل از آتش‌افروزی و کوبیدن بر طبل جنگ در منطقه، صرفاً تضعیف ایران نیست؛ بلکه می‌خواهد یک «زخم باز و چرکین» در خاورمیانه درست کند که نسل‌ها باقی بماند و در نهایت با گسیل موجی از میلیون‌ها مهاجر به اروپا، موقعیت ژئوپلیتیک آن را تضعیف کرده و بتواند در موقعیت‌های مختلف از آن باج‌خواهی کند.