استفاده از رسانه و شبکه‌های اجتماعی در فضای مجازی برای شاعران هم فرصت است و هم تهدید. در اصل، شعر برای رسیدن به مخاطب گفته می‌شود؛ شاعر شعر می‌گوید تا شنیده یا خوانده شود.
البته ممکن است شاعری برای خلوت خود نیز شعر بگوید و هرگز آن را منتشر نکند، اما در اغلب موارد، هدف اصلی ارتباط با مخاطب است. در شعر آیینی نیز به‌دلیل نقش محوری مخاطب، این مسئله اهمیت بیشتری دارد.
اگر استفاده از فضای مجازی، مدیریت‌شده و آگاهانه باشد و شاعر دچار «رسانه‌زدگی» یا «فالوورزدگی» نشود، فضای مجازی می‌تواند به گسترش شعر کمک کند اما اگر هدف صرفاً دیده ‌شدن، لایک گرفتن یا جذب مخاطب سطحی باشد، نتیجه می‌تواند به ساده‌سازی و سطحی ‌شدن شعر منجر شود؛ به‌گونه‌ای که همه ‌چیز در حد تحسین‌های کلی و بدون معیار باقی بماند.
در عین حال، باید توجه داشت این فضا هم فرصت دارد و هم تهدید.
ممکن است شاعری در حد متوسط، به‌واسطه رسانه به‌عنوان شاعری برجسته معرفی شود؛ این موضوع هم به خود شاعر آسیب می‌زند، چون مانع رشد و نقدپذیری او می‌شود و هم به مخاطب آسیب می‌زند، زیرا ذوق و معیار او را دچار توقف می‌کند.
تجربه نشان داده است برخی شاعران، به‌ویژه در شهرستان‌ها، زمانی که به رسانه‌های بزرگ‌تر مانند تلویزیون یا شبکه‌های اجتماعی گسترده‌تر دسترسی پیدا می‌کنند، به‌سرعت شناخته می‌شوند؛ اما اگر این دیده‌ شدن با نقد و مسیر حرفه‌ای همراه نباشد، ممکن است در همان سطح باقی بمانند و رشد جدی نکنند.
در مقابل، شاعران جدی و حرفه‌ای در شهرهای مختلف نیز حضور دارند که مسیر طبیعی خود را از طریق انجمن‌ها، نقد و فضای تخصصی طی می‌کنند.
در واقع، فضای مجازی هم ظرفیت دارد، هم فرصت و هم تهدید و باید با مدیریت درست به سراغ آن رفت. همان‌ طور که صائب تبریزی می‌گوید: «دو چیز می‌شکند قدر شعر را؛ تحسین بی‌تمیز و سکوتِ سخن‌شناس».
تحسین بی‌تمیز یعنی مخاطبی که توان تشخیص شعر خوب از بد را ندارد و صرفاً بر اساس احساس لحظه‌ای قضاوت می‌کند. آنچه امروز در برخی فضاهای مجازی دیده می‌شود نیز همین است؛ تعارف‌های سطحی و واکنش‌های بدون معیار که می‌تواند به شعر آسیب بزند. این وضعیت هم به فضای کلی شعر لطمه می‌زند و هم به خود شاعر، زیرا او را از مسیر نقد، انجمن و رشد حرفه‌ای دور می‌کند.
در نتیجه، شعری که تولید می‌شود نیز کمتر فرصت تعالی و پیشرفت پیدا می‌کند.