به گزارش قدس آنلاین، روزهایی که به دلیل جنگ ۱۲ روزه، رخدادهای دی ماه گذشته و سپس شرایط ناشی از جنگ ۴۰ روزه، امکان حضور عادی مردم در سالن‌های سینما وجود نداشت، این اکران آنلاین بود که اجازه نداد ارتباط مخاطب با سینمای ایران به طور کامل قطع شود و چرخ این صنعت از حرکت بایستد.

البته ارزش اکران آنلاین فقط به روزهای بحران محدود نمی‌شود. این شیوه نمایش، عمر یک اثر هنری را افزایش می‌دهد و فیلم را از محدودیت زمان و مکان اکران سینمایی خارج می‌کند. بسیاری از مخاطبانی که به دلایل مختلف فرصت رفتن به سینما را نداشته‌اند، در خانه و در زمانی که خود انتخاب می‌کنند، با آثار ایرانی همراه می‌شوند. همین موضوع به ظاهر ساده، دایره مخاطبان فیلم‌ها را گسترده‌تر می‌کند و حتی برای برخی آثار، مخاطبانی تازه می‌سازد که شاید هرگز بلیت سینما نمی‌خریدند.

از سوی دیگر، در روزگاری که خانواده‌های ایرانی با انبوهی از فیلم‌های خارجی و سریال‌های ترکی در پلتفرم‌ها و شبکه‌های مختلف مواجه‌اند، اکران آنلاین فرصتی است تا فیلم ایرانی نیز سهم بیشتری از سبد فرهنگی خانواده‌ها داشته باشد. هر بار که یک فیلم ایرانی به شکلی آسان و قانونی در دسترس قرار می‌گیرد، احتمال دیده شدن، گفت‌وگو درباره آن و اثرگذاری فرهنگی‌اش نیز افزایش می‌یابد.

این مباحث البته جدا از مسئله درآمدزایی است. اینکه اکران آنلاین تا چه اندازه برای تهیه‌کنندگان و صاحبان آثار سودآور است، نیازمند بررسی‌های اقتصادی دقیق است و در این مجال قصد ورود به آن را نداریم اما آنچه امروز می‌توان با اطمینان درباره‌اش سخن گفت، نقش فرهنگی و رسانه‌ای این شیوه نمایش است؛ نقشی که در ماه‌های دشوار اخیر بیش از گذشته خود را نشان داد.

اگر فقط فهرست فیلم‌هایی را که از ابتدای زمستان ۱۴۰۴ تا تابستان ۱۴۰۵ به صورت آنلاین اکران شده‌اند مرور کنیم، می‌بینیم که هر کدام فرصتی دوباره برای دیده شدن پیدا کرده‌اند. اکران آنلاین، پایان مسیر یک فیلم نیست؛ آغاز زندگی دوم آن است؛ زندگی‌ای که این بار نه در سالن‌های محدود، بلکه در خانه‌های میلیون‌ها مخاطب جریان پیدا می‌کند و کاش به‌روزتر و پررنگ‌تر ادامه داشته باشد.

نویسنده: سیدمهرزاد موسوی