هاینریش بل، نویسنده آلمانی در کتاب معروف «عقاید یک دلقک» می‌نویسد «هیچ‌چیز خنده‌دارتر، یا به عبارت دیگر گریه‌آورتر از این نیست که ببینی چطور آدم‌ها ریاکاری و دروغ‌های خودشان را به عنوان «ارزش‌های والای انسانی» به خوردت می‌دهند». بیانیه اخیر جیانی اینفانتینو، رئیس فیفا، در پاسخ به حجم فراگیر انتقادها از عملکرد این نهاد در جام جهانی ۲۰۲۶، دقیقاً نمایشی از تقلیل حقیقت، ریاکاری مشمئزکننده و فرار به جلو ساختاری است. اینفانتینو با اتکا به ادبیاتی متناقض و شعارزده، مدعی است فیفا موفق شده دو کشور در حال جنگ (ایران –آمریکا) را متحد کند و ایران بدون حادثه یا درگیری وارد آمریکا شود؛ ادعایی که با واقعیت‌های تلخ و ملموس جاری در طول این تورنمنت، فاصله‌ای کهکشانی دارد.
نگاهی به عملکرد فیفا در قبال پرونده ایران و آمریکا، شوکه‌کننده‌ترین ابعاد این «صلح‌سازی ادعایی» را بر ملا می‌کند. دقیقاً در اواخر برگزاری جام جهانی، دولت آمریکا با زیر پا گذاشتن توافق‌نامه و امضای ترامپ، دست به تجاوزی ۱۳ روزه و شدید علیه مناطق جنوبی ایران زد که به جان‌ باختن صدها غیرنظامی بی‌گناه انجامید. چگونه رئیس نهادی که مدعی جدایی ورزش از سیاست و ایجاد صلح است، تجاوز نظامی کشور میزبان به خاک یکی از تیم‌های حاضر در رقابت‌ها را نادیده می‌گیرد و ورود بدون حادثه بازیکنان به خاک آمریکا را نشانه‌ صلح می‌نامد؟
تأسفبار اینکه تأثیر مستقیم این تنش‌ها بر عملکرد ورزشی تیم ملی ایران نیز کاملاً مشهود بود. تحمیل شرایط بحرانی، کادر فنی و بازیکنان ایران را مجبور کرد اردوی تدارکاتی خود را به تیخوانای مکزیک منتقل کرده و برای انجام مسابقات رسمی در لس‌آنجلس و سیاتل، ساعت‌ها پرواز کشنده را تحمل کنند. تیم ملی در بدترین شرایطی که عملاً فرصت ریکاوری و آماده‌سازی برابر را از این تیم سلب کرد، نتوانست صعود کند.
علاوه بر این، ادعای «ورود بی‌دردسر» با کارشکنی‌های گسترده در روند صدور روادید همخوانی ندارد. معطلی‌های چندساعته بازیکنان در مبادلات مرزی، عدم صدور روادید برای بخش عمده‌ای از اعضای کادر فنی و محروم کردن خبرنگاران و رسانه‌های ایرانی از پوشش رویداد، نمونه‌های روشنی از استاندارد دوگانه و تبعیض ساختاری بود که فیفا چشم خود را بر آن بست. اقدامات اخیر اینفانتینو، ازجمله بدعت شرم‌آور اعطای جایزه ساختگی «صلح» به رئیس‌جمهور آمریکا — که با موضع‌گیری و سرزنش افکار عمومی جهان مواجه شد — نشان می‌دهد فیفا تحت مدیریت فعلی، استقلال خود را قربانی ملاحظات سیاسی کرده است. امروز توصیه‌های رئیس فیفا به منتقدان برای «دعا و مدیتیشن»، فراری مضحک و آشکار از شفافیت و پاسخ‌گویی است.
خوشبختانه با توسعه فضای مجازی و دسترسی راحت به شبکه‌های مختلف اجتماعی، افکار عمومی و جامعه ورزشی جهان، رویدادها را از میان شعارهای تبلیغاتی بیانیه‌های فیفا، نگاه نمی‌کنند و واقعیتِ پر از تبعیض، تناقض و مضحک مورد ادعای زوج اینفانتینو – ترامپ را به خوبی در جنبه‌های مختلف سیاست‌گذاری‌ها و تصمیم‌سازی‌های این دو چهره دروغگو لمس می‌کنند.
درنهایت، به آقای اینفانتینو باید یادآوری کرد فوتبال هرچند یک نمایش جذاب است، اما مسئولانش حق ندارند دنیای واقعی را با «سیرک» اشتباه بگیرند؛ در این نمایش تلخ، اگرچه شما توانسته‌اید نقش دلقک را با موفقیت بازی کنید و پشت لبخندهای تصنعی و شعارهای توخالی خشم ملل دردکشیده را به تمسخر بگیرید، اما مضحکه‌تر از دلقکی که در میانه ویرانی و خون ادعای پیامبریِ صلح دارد، ساده‌لوحی کسی است که گمان می‌کند مردم دنیا فرق میان صلح واقعی و نقاب سیرک شما را نمی‌فهمند.