هنوز به هفته ششم لیگ برتر نرسیده‌ایم، اما فهرست رفتارهای غیراخلاقی و ناهنجار آن‌قدر بلند شده که دیگر نمی‌توان همه آن‌ها را «حاشیه‌های فوتبال» نامید. عارف حاجی‌عیدی پس از بازی سپاهان و استقلال حرکتی توهین‌آمیز مقابل هواداران استقلال انجام داد و حتی باشگاه سپاهان بابت رفتار او عذرخواهی کرد؛ اتفاقی که کمیته انضباطی نیز برایش محرومیت و جریمه در نظر گرفت.
در شهرآورد هم حسین کنعانی‌زادگان و عارف آقاسی درگیر شدند؛ درگیری‌ای که به جراحت گردن مدافع استقلال انجامید و تصاویرش هنوز در فضای مجازی دست‌به‌دست می‌شود. پس از آن هم نام شجاع خلیل‌زاده دوباره در متن حاشیه‌ها مطرح شد. و حالا تازه‌ترین پرده، ماجرای خداداد عزیزی و امید عالیشاه است؛ درگیری‌ای که از جریان مسابقه تراکتور و گل‌گهر به بعد از بازی و راهرو ورزشگاه کشید و انتشار فایل صوتی فحاشی، آن را به یکی از جنجالی‌ترین اتفاق‌های این روزهای فوتبال تبدیل کرد.
اگر آمار حدود ۲۰ شکایت و پرونده انضباطی تا هفته ششم را کنار این نمونه‌ها بگذاریم، دیگر با چند اتفاق پراکنده روبه‌رو نیستیم؛ با یک روند نگران‌کننده مواجهیم.
تناقض عجیب فوتبال ایران اینجاست: سکوها تقریباً آرام‌تر شده‌اند، اما زمین بیشتر درگیر حواشی شده است. انگار فحاشی و درگیری از روی سکو به داخل زمین کوچ کرده است. بازیکن با بازیکن درگیر می‌شود، نیمکت به داور می‌تازد و چهره‌های باتجربه‌ای که باید الگوی نسل جوان باشند، خودشان بخشی از تنش می‌شوند. فوتبال حرفه‌ای فقط قرارداد میلیاردی و کیفیت فنی نیست. بازیکن حرفه‌ای باید بتواند خودش را هم مدیریت کند. هنوز هفته ششم است. اگر قرار باشد همین روند ادامه پیدا کند، کمیته انضباطی هر هفته پرونده تازه‌ای خواهد داشت در حالی که هیچ بار فنی در مسابقات نمود نخواهد داشت. چنین می‌شود که با این همه هزینه برای لیگ برتر، تیم ملی در جام جهانی ۴۸ تیمی صعود نکرد و تیم ملی امید اصلاً به توفیقی دست پیدا نمی‌کند.چرا؟ چون همیشه درگیر فحاشی و داستان کشاله و پای پرانتزی هستیم تا ارتقای کیفیت فوتبالمان و پرورش نسل جدید و حرفه‌ای و فنی.