به گزارش قدس آنلاین، شکرگزاری در پیشگاه خدای متعال و سپاس گزار بودن برابر نعمت هایی که بی منت در اختیار ما قرار داده است بشدت در آموزه های دینی روایی ما مورد تاکید است و در این باره سفارش های فراوانی می شود.
رسول خدا (ص) فرمودند: «خورنده سپاسگزار اجرش مانند روزهدار خداجو است، و تندرست شكرگزار اجرش مانند- اجر گرفتار صابر است و عطاكننده سپاسگزار اجرش مانند اجر محروم قانع است.»
امام صادق (ع) فرموده اند: «در تورات نوشته است: كسى كه به تو نعمت داد سپاسش گزار و به كسى كه از تو سپاسگزارى كرد نعمتش ده، زيرا با سپاسگزارى نعمت ها نابود نگردد، و با ناسپاسى پايدار نماند، سپاسگزارى مايه افزايش نعمت است و ايمنى از دگرگونى.»
ایشان همچنین می فرمایند: «تندرست سپاسگزار اجرش، اجر گرفتار صابر است، و عطابخش سپاسگزار اجرش مانند محروم قانع است.»
نقل است که امام صادق (ع) مي فرمودند: «سه چيز است كه هيچ چيز با وجود آنها زيان نرساند: دعاء هنگام گرفتارى و آمرزش خواهى هنگام گناه و سپاسگزارى هنگام نعمت.»
و از آن حضرت (ع) است که می فرمایند: «خدا نعمتى به بندهئى نداد كه از صميم قلب آن را شناسد و در ظاهر با زبان خدا را ستايش كند و سخنش تمام شود، جز آنكه برايش به افزونى امر شود.»
علاوه بر این، امام صادق (ع) فرموده اند: «شكر نعمت دورى از محرمات است و تمام شكر الحمد للَّه رب العالمين
گفتن مرد است.»
امام باقر (ع) نیز می فرمایند: «چون شخص گرفتار و دردمندى را ديدى، به نحوى كه او نشنود (و دل شكسته نگردد) سه بار بگو: حمد خدائى را كه مرا از آنچه تو را مبتلى ساخته معاف داشت و اگر مي خواست مي كرد،» سپس فرمودند: «هر كه اين را بگويد آن بلا به او نرسد.»
و امام صادق (ع) فرمودند: «چون مرد گرفتارى را ديدى و خدا بر تو نعمت داده بود (به سلامتى از آن) بگو بار خدايا! من مسخره نمي كنم و نمي بالم، بلكه ترو ا براى نعمت هاى بزرگت نسبت به خود مي ستايم.»
رسول خدا (ص) نیز در این باره می فرمایند: «چون گرفتاران را ديديد، خدا را شكر كنيد و به آنها نشنوانيد (آهسته بگوئيد) زيرا اندوهگينشان مي سازد.»
امام صادق (ع) می فرمایند: «هر گاه يكى از شما نعمت خداى عز و جل را به ياد آورد، بايد براى شكر خدا چهره روى خاك گذارد و اگر سوار است بايد پياده شود و چهره روى خاك گذارد و اگر از بيم شهرت نتواند پياده شود چهره روى كوهه زين گذارد، و اگر نتواند، چهره بر كف دست گذارد، سپس خدا را بر نعمتى كه به او داده حمد كند.»
و رسول خدا (ص) نیز فرمودند: «هر كه با خدا راست باشد (يعنى دل و زبان و ظاهر و باطنش موافق باشد) نجات يابد (چنان كه جناب نوح عليه السّلام دعائى را كه به زبان مي گفت، دلش هم باور داشت، از اين رو نجات يافت، با آنكه در ميان گروهى منكر و بىدين گرفتار بود.)
عمار ذهنى گويد: شنيدم على بن الحسين عليهما السّلام مي فرمودند: «خدا هر دل غمگينى را دوست دارد، و هر بنده سپاسگزارى را دوست دارد، روز قيامت خداى تبارك و تعالى به يكى از بندگانش مي فرمايد: «از فلانى سپاسگزارى كردى؟» عرض مي كند: «پروردگارا! من تو را سپاس گفتم»، خداى تعالى فرمايد: «چون از او سپاسگزارى ننمودى، مرا هم سپاس نگفتهئى»، سپس امام (ع) فرمودند: «شكرگزارترين شما كسى است كه از مردم بيشتر شكرگزارى كند.»
برگرفته اس أصول الكافي، ترجمه مصطفوى، ج 3
انتهای خبر/
نظر شما